Do siego roku!

Bez większych planów, a tylko z jednym postanowieniem...

Być tu z Wami częściej i nie nawalać jak w tym roku.

W nowy rok wkroczę z nową nadzieją.

I bez tęsknoty za tym starym.

Bo to nie był łatwy rok.

Kocham ten czas, kocham ten moment...

Ciasta upieczone.Choinka ubrana. Nie świeci się jeszcze, bo to nie ten czas, ale już jutro zabłyśnie. Wraz z pierwszą gwiazdką... A wtedy przy stole, przy opłatku wspomnę sobie o Was. 

O moich czytelnikach... 

Bo choć nie mogę być z Wami fizycznie to sercem będę zawsze...

Dziękuje że jesteście. :*

Na nadchodzące, radosne Święta i zbliżający się Nowy Rok, niechaj Chrystusa siła niepojęta, rozjaśni każdy życia mrok. 

Natalia :)

Dwa lata...

A gdy byłam mała kiedyś nieopatrznie babcia powiedziała że kiedyś stąd odejdzie...

Zbuntowałam się. Bo jak to możliwe że może jej nie być? 

Przecież miała być zawsze...

Miała tańczyć na moim weselu...

Miała bawić moje dzieci...

Miała patrzeć jak spełniam marzenia, znoszę porażki...

Miała być. I będzie. Ale tam na górze.

Igor...

A gdyby go nie było?

Próbuje sobie czasami usilnie wyobrażać...

Naznaczył sobą cały świat wokół.

Lubię grudzień...

Grudzień zaczął się nietypowo.

Skończyłam lekko przedłużony staż...

I choć miałam obawy jak odnajdę się w nowej rzeczywistości idzie gładko.

Bo taak...tęsknię za biblioteką.

Ale nudzić się nie ma kiedy. Serio.

Grudzień to taki fajny miesiąc.

"Mały artysta"

Dzisiejsze przedpołudnie. Igor znajduje wśród "rzeczy zagubionych" starą malowankę. Odnalazła się jedna, niezamalowana. Młody natychmiast pobiegł po pisaki.

Wózkowiczem być: Mamo, dlaczego ta pani jest na wózku?

Idziesz sobie drogi rodzicu ulicą/przez szkolny korytarz/supermarket.

Nagle Twoim oczom, oraz oczom Twojego malucha ukazuje się człowiek niepełnosprawny.

Za szybko.

A przecież dopiero miałam urodziny... 

Jadłam tort, którego cudowny smak czuje do dziś.

A zaledwie kilka chwil temu było ciepło, wręcz upalnie, że nie pomagały ani klimatyzatory, ani wypity zimny kompot...

Igotkowe dialogi

Zaniedbałam Miniusia na blogu. A przecież On rośnie. Zmienia się. Broi na potęgę i...wciąż zadziwia. Za miesiąc czwarte urodziny... Nie wierzę...

Dwa lata i dni kilka...

20 października br. spojrzawszy kalendarz zaklęłam siarczyście.

Hop, hoop!

Jest tu kto?

Kochani...

Miałam wczoraj dołka. I chęć wygadania się. No to sobie napisałam notkę. A potem spięłam dupkę.
I nauczyłam się na matmę. Na czwórkę. Od razu było bardziej kolorowo. A jest lepiej tym bardziej, że mam Was. Że wspieracie wciąż.
A ja nawet nic takiego nowego nie piszę ;) pewnego dnia pouciekacie, to pewne :P


A dziś się mam za egoistkę... Bo cóż się rozpisywać? Mam spiny o głupie matematyki, maturki, pogody.
...a tam znów zginęła rodzina... I boli serce.  Bo mogli jeszcze żyć. Oni...piękni, młodzi, utalentowani.
I mały, dwuletni chłopiec.
Tam gdzieś, w niedalekich Katowicach została ich rodzina. Pogrążona w smutku. I przyjaciele.
Czymże to jest przy moich malutkich problemach...?

Nowy cykl...Narzekajka.

A w mojej głowie chaos.
I myśli niespokojne ;)

Pourodzinowo

W dwudziesty pierwszy rok życia weszłam z uśmiechem.

Już dawno postanowiłam sobie, że tego dnia odstawie wszelkie problemy i smutki na bok i się udało.

Dzięki cudownym osobom ten dzień był szczególny.

Najpierw kawa, ciasto w bibliotece.

Róże i piękna laurka od chłopców...

Aż tu raptem...

Mail, komórka, facebook.

Wszystko pęka w szwach.

Znowu zaniedbałam bloga...

Tak jak i w tytule.

Zaniedbałam.

Zaś. I nawet nie mam NIC na swoją obronę.

No... Może tylko jeden argument? Ale za to jaki?

Prze państwa-jesień...

"Szczęście jest tak bardzo blisko... Jeśli tego chcesz..."

Zbyt dużo czasami oczekuje.

Zbyt wiele mnie omija. Bo zamiast rozglądnąć się na bok i ujrzeć to co mam martwię się tym co było. Co  minęło.

Zamiast chwytać chwile patrzę co rusz kiedy znów podwinie się noga.

Zamiast spędzać z kimś czas uciekam w samotność. Bo przecież ktoś kto jest ważny zaraz może sobie zniknąć.

...

Co roku, gdy kolejno zdmuchują coraz więcej świeczek na torcie myślę... Ile zyskałam dzięki nim? Dzięki moim siostrzeńcom?

Stara Noel mocno śpi...

No dobra. Trochę naginam prawdę.

Bo od tygodnia śpię niewiele. I nałożyło się na to wiele czynników. Przede wszystkim...pełnia.

Wiecie... Tak naprawdę to Ja już wiem, dlaczego wilki wyją w pełnię.

Przyjaźń

Kilka notek wstecz napisałam, jak pamiętacie-notkę w której dałam upust emocjom związanym z przyjaźniami.

Już po...

Remont mojego pokoju dobiegł końca.

A teraz wszyscy robimy wielkie: Ufffffffff.

Do złożenia zostało raptem liczący sobie dwie części (ścienną i zwykłą) biurko. 

Kolorem jestem wprost ZACHWYCONA, bo choć poszukując farby miałam na myśli inny odcień, to teraz sobie nie wyobrażam by było inaczej.

Tapeta i turkus po prostu świetnie ze sobą współgrają. Do tego brązowa podłoga, wersaleczka, mebeleczki.

I regał. W końcu znalazłam regał, który zmieści się do mojego bądź, co bądź małego grajdołka. I w końcu nie będę musiała własnych książek upychać po całym mieszkaniu...

W końcu zasnę u siebie. Achhh < 3

Przedstawiam państwu zdjęcia (z komórki Młodszego Olsona, którego aparat jest w dechę! Dzięki Olson!) fragmentów mojego lokum.

Wszyscy się wpraszają na parapetówkę a mnie...w to graj.

Będzie, będzie się działo... :P

Weź Noel, ogarnij się.

Lista spraw do zrobienia piętrzy się niebezpiecznie. Odłogiem stoi blog, odłogiem stoją kartki, hiszpański.

Nie chce się nic. Bynajmniej nie z powodu złego humoru. Humor jest ok. Tylko ten Niechciej jakoś się rozpanoszył.

Chcieli ciepło? Macie ukrop. /Noelowy sposób na upał

Uwaga!

Podaje przepis na herbatę-cud. Chłodzi w mig! A jeszcze jaka pyszna!

http://pl.freepik.com

Herbata cud

Składniki:

• Ulubiona herbata.
• Cukier (jeśli słodzicie) ilość wedle uznania
• Woda w czajniku
• ŚWIEŻA MIĘTA W LIŚCIACH
• Ukochany kubek

Herbatę zalewamy wrzątkiem, słodzimy (jeśli słodzimy). Dodajemy liść mięty. Koniecznie świeży. Najlepiej z ogródka. I nie umyty uprzednio. (Niechaj szlag trafi wszystkie przepisy BHP i inne uje muje). Wypijamy GORĄCE. Tak, dobrze państwo słyszeli! Pijemy gorące! W gorący czas gorąca herbata to wybawienie, bo reguluje temperature ciała.

Koniec przepisu! Smacznego!

Mnie herbata orzeźwiła jak zawsze-niezawodna. A przepis odkryłam przypadkowo z kumpelą-jakiś rok temu. Nie pomagało nic. Gorąca herbata okazała się wybawieniem!

A poza upałem wszystko u mnie dobrze. Co prawda straciłam zapał do... no do wszystkiego. A już na pewno do kartek (ale blok kupiłam... :P ) Ale przynajmniej humor dopisuje. 

Jednym z powodów przestoju był przyjazd Milusi. 

Milusia już wcale nie jest taką małą Milusią! Jedenaście miesięcy, zęby, których już policzyć nie potrafię, blond loki, dwa niebieskie oczka-jak guziczki.

Pełza, śpiewa, gada, tańczy...ROZRABIA.

Cudowna, cudowna, cudowna i jeszcze raz-cudowna! < 3

Jak zresztą cała trójka.

Dziś pojechała już do domku, ale obiecały że niedługo znów przyjadą...

...Jak będę grzeczna czy coś?

Ale sami powiedzcie, czy ja w ogóle bywam niegrzeczna? Chodzący ideał... :P

A na dowód że nie każdemu upał doskwiera:

Ciotka Kaśka: Igor, otwórz drzwi, bo duszno.

Igor: Ale ja lubię dusno...

I pomyśleć, że już od soboty nie zobaczę tej mojej cholery aż tydzień... 

Auuuuuu!

Codzienności migawki...

   Pogoda oszalała. W dzień potrafi naprawdę zmieniać się jak w kalejdoskopie. W jednej chwili świeci słońce, lazurowe niebo, z człowieka aż się leje. W drugiej zaczyna grzmieć, padać wiać. Człowiek nic nie może zaplanować.

Trzysta sześćdziesiąt sześć dni temu...

No doobra. Miałam zaplanowany w głowie ten post już długo. No i miał się pojawić wczoraj. Ale jak to u mnie bywa znana jestem z roztrzepania i... od jutra dzień zaczynam od sprawdzania daty w kalendarzu. ;)

W szoku.

Oglądamy z Igorem filmik z serii "Jak narysować słoneczko".

W końcu przychodzi czas na oczka:

Ja: O. Teraz rysuje oczko. Kółeczko.

Igor: Nie. On lisiuje owal...

Ja (w szoku):  Skąd wiesz, że owal?!

Igor: Bo to siom owale. Dwa owale. Bo ja mówie, zie owale...

...No...owale...!

:O

Trzylatek mnie zagiął...

Jestem, jestem. A przynajmniej próbuje.

Dopadło mnie to czego tak nie lubię: Niechciej i brak weny. Weny twórczej.

W górę i w dół.

Znów się uczę żyć tak jak dawniej.

Ze zgrozą zauważyłam, że od pewnego czasu zaszły we mnie jakieś zmiany, niekoniecznie pozytywne.

Fajna to była niedziela.

Dnia wczorajszego siostra (czyt. Mama Mileny. Niech Będzie więc MM.

Kasiu, podoba się pseudonim artystyczny? :PP) zarządziła wypad do miejscowej galerii.

"Ale to już było... i nie wróci więcej."

Na wstępie dziękuje WSZYSTKIM, którzy po poprzednim wpisie byli dla mnie tak wielkim wsparciem.

Jest lepiej.

Zdecydowanie.

Czasem słońce... częściej deszcz.

Bo to już tak jest. 

W sercu optymizm, aż wylatuje uszami. 

Więc dzielę się tu. Z wami. 

Bo chce.

Notka numeryczna.

1. A kuku. Czy Wy widzicie jakąś powódź może? Bo straszą... straszą... A ja nic nie widzę! Co jakiś czas deszcz pada, nie powiem, czasem nawet dość mocno. Ale przejeżdżałam dziś obok dwóch wód i co? Poziom nawet się nie podniósł...  A tu jakieś sztaby kryzysowe, pogody długoterminowe, debaty, konferencje... Histeryczkują, czy przeczuwają? Wolałabym wersje pierwszą. Co prawda dom mój usytuowany jest na wzgórzu, aczkolwiek przymusowe wolne od pracy, czy też oglądanie zalanych gospodarstw w tv  mnie się nie uśmiecha.
2. Miluśkę mi zabrali. Wakacjowało się u dziadków to moje trzecie słońce, aż półtora tygodnia. I pewnie było by dłużej, gdyby nie smutny fakt- Igor pawiszonuje, brzuch boli. Przymusowe L4. Załapał się natomiast na urlop mamusi, więc mu raźniej. Natomiast nie przyszedł jeszcze dziś, pewnie leży biedaczysko... No dobra, on rzadko leży... bądźmy szczerzy... (O widzicie? Nawet się zrymowało. :P). A w domu cisza. Nikt nie gaworzy, nie ciągnie za włosy, nie trzeba być cicho, bo śpi. I nikt nie uśmiecha się do mnie całymi trzema ząbkami. Całkiem do chrzanu. Słomiana ciocia, powiadam Wam. :(
3. Muszę się Wam pochwalić. Moja karteczkowa akcja, o której kiedyś wspominałam całkowicie się przyjęła! Doszło do tego, że musieliśmy na karteczki znaleźć jakieś dobre miejsce, żeby się nie poniszczyły. A dziś do domu przytachałam papier kolorowy, oraz bibułę i zamierzam dzieciakom coś do dalszego tworzenia przygotować. Widzieć ich zapał do roboty, kolorowe karteczki, uśmiech, gdy się pochwali? Bezcen... 
4. Z racji iż bloga zaniedbałam przygotowuje właśnie szereg notek tematycznych. To nic że z trzydziestu zrealizuje ze dwie... Może i mam słomiany zapał, ale liczą się chęci :PPPP
5. Pozdrawiam, pamiętam, uwielbiam. :*

Wózkowiczem być: Ciociu a Ty byś chciała chodzić...?

Bo takie pytanie zadał Adek. Kilka tygodni wstecz.

Podniosłam głowę znad malowanki lekko oniemiała, bo się nie spodziewałam. A w głowie jakby pustka. Pierwszy raz nie wiedziałam co odpowiedzieć dziecku. Odpowiedziałam więc dość mało inteligentnie: "Właściwie to nie wiem." On nie drążył tematu. Mój mózg owszem.

!!!!

Bóg jeden raczy wiedzieć ile ja właściwie razy zbierałam się za tę notkę?

Piętnaście? Albo i więcej.

Aczkolwiek zawsze coś. Najczęściej przeszkadzał On-kolega "Niechciej".

Świnta, świnta i po świntach...

Ale ja świętuje jeszcze.

Do 28 kwietnia.

Kiedy to na trzy dni idę do pracy. 

A potem po trzech dniach weekend majowy.

Świątecznie robi się...

Wracam dziś do domu z pracy a tam? Niespodzianka! I to jaka!

Czas się zresetować?

Blog stoi.

Kartki stoją.

Opowiadanie stoi.

Bałagan dalej nabałaganiony.

Nie zapomnij. On nie zapominał.

Miałam niespełna dwanaście lat.

Była sobota. Drugi kwietnia 2005.

Oglądałam serial. Obok mnie rodzice. I Ola.

Poza schematami...

Próbowałam rysować po ścianach jako mała dziewczynka. Ale przyłapała mnie mama. 

I dostałam reprymendę, że nie wolno. 

Bo ściana malowana. Tata się napracował. A farba droga. 

Zdziewko roku.

Nastawiona na papierologię, wręcz wtargana na piętro (PUP bez wind, rozumiecie...).

Wchodzę do gabinetu, patrzę na panią urzędniczkę, która już dokumenty dzierży, po czym podając Mi je mówi:

"Została pani skierowana na staż. Zaczyna pani od pierwszego kwietnia."

Przepraszam

Nie po drodze mi ostatnio z blogowaniem.

Miałam kiepski czas. Przesilenie wiosenne i te sprawy.

Wywiadzik

Nie ogarniam. Wczoraj z racji iż przyjechała do Nas Milenka wybrałyśmy się na spacer.

Było chłodno, ale pogoda iście majowa. Aż chciało się żyć.

Wiosna w pełni. Dziś ku mojemu szokowi obudziłam się i skapnęłam że słońca nie ma. Tylko chmury...

Taka pogoda w kratkę nie służy-Olsona zmogło, a że mamy w domu Małą no to leży na górze w pokoju, niczym w izolatce. Ale żeby nie było! Jedzonko donoszą, laptop na kolanach, gorączki nie ma. Po mojemu symuluje ;)

A o co chodzi z wywiadzikiem? Już tłumaczę. Kumpeli koleżanka na studia musiała napisać diagnozę. Chyba psychologiczną. I na tą okoliczność zgodziłam się udzielić krótkiego wywiadu nt... wszystkiego. ;)

...Po mojemu i tak wyjdzie, żem szurnięta.

:)

Wychodzę dziś z biblioteki.

Dochodzę do drzwi i sprawdzam czy zabrałam wszystko, przeczesując torebkę.

W odpowiedzi na... Liebster blog!

Joasia nominowała mnie do liebster blog. Na jakieś pytania już raz odpowiadałam... A co tam! Odpowiem raz jeszcze. :D Bo lubię takie pytanka!

Życie Noelki...w obiektywie "żelazka" ;)

Zdjęcia są chaotyczne. Nie zrozumiałe, bez sensu, marnej jakości i nie poukładane. Ale tworzone pod wpływem chwili.Tak na rozruch ;)

No i jestem!

Od wtorku, tamtego tygodnia miałam szkolenie.
Na dzień dzisiejszy ukończyłam go i ponoć nieźle sobie robiłam.
Było biurowo- Jak na pracownika biurowego przystało... :P

Dramat w jednym akcie

Akt I.

Scena Pierwsza

Występują: Noelka, Margaryna-Zabójca, lodówka.

Jestem, żyje, pamiętam.

No. 

To z wyzwań jestem dobra. Jak z matematyki :)

Ale nic to. Przyzwyczajcie się że czasem...

Igor idzie na L4 ;)

Najlepszym sposobem na problemy jest praca.

Takową dziś dostałam-Igusia na L4 ;)

Zostałam zdradzona przez własny telefon!!

Napisałam notke se.

Nie?!

No!

Napisałam! Może bez sensu, ale była!

I co?

Link się na fejsa nie dodał.

Zdjęcie się nie dodało.

Tagi się nie dodały...

A wszystko dlatego, że pisałam przez komórkę!

Więcej nie napiszę! Taki foch!

Piszę. Z zasady.

Nudna to sobota była.
Zmulaszcza.
Na zewnątrz Syberia.

Byle do przodu...? A ja stoję.

Mój mózg ma szok.

Za dużo wolnego czasu.

Kompletny chaos.

NO.

Nie wiem czy czytacie komcie.

Ale jak tak to widzieli: Dostałam opindol. Od siostry numer trzy. 

No to: Przepraszam Kasiu, jestem wredna, okropna w ogóle! 

Aaa, tam cicho być!

No dobra!

Cicho!

Sorry!

Wiem, miało być codziennie! Dziesięć dni! Wyzwanie! Ale nic to!

Najwyżej przedłużę!

WRRRR

Cytat dnia dzisiejszego to: WRRRRRRRR!

No więc siedzę właśnie w bibliotece.

Pracę zaczynam dziś od dziewiątej, więc jeszcze jakiś kwadrans?

Uparzyłam język capuccino.

Bo czy ja Wam już mówiłam, że sama sobie tutaj robię kawki?!

Słowo się rzekło.

Piszę.

Jak obiecałam.

Choć czy jest za bardzo o czym?

No i to by było na tyle...jeśli chodzi o optymizm.

Czuje się dziś rozbita.

Bardzo.

I jakoś mi źle.

I melancholijnie.

Rewolucja

Myślałam że w końcu będzie stabilnie. Wręcz egoistycznie nie pomyślałam że mogło by się nie udać.
Ale dziś rozmowa z szefem bo przecież staż za miesiąc się kończy i trzeba działać.
To zadzwoniłam do koordynatora i... Kubeł zimnej wody.
Przedłużenia stażu nie będzie.

Koniec laby

Co akurat nie jest takie złe!

W domu siedzę od 23 grudnia.

Wystarczająco długo, by po pracowitym okresie wyszło mi to bokiem

Bo w domu się dobrze siedzi!

Zwłaszcza w święta!

Żarcie jest.

Rodzina jest.

Internet jest.

Pracy nie ma.

I śpię do której chce.

I chodzę spać kiedy chce.

I jem kiedy chcę! I ile chcę(!!!)

Five o'clock

Sylwestrowe popołudnie. Rodzice Igora i Adrianka w pracy. Chłopaki pod naszą opieką. Schodzą się i zaczynają broić tak, że nikt nie może ich zatrzymać.

W nowym roku.

W Sylwestra było nas czternaścioro.

Serio!