Jestem, jestem. A przynajmniej próbuje.

Dopadło mnie to czego tak nie lubię: Niechciej i brak weny. Weny twórczej.

Zdecydowanie jakoś nie po drodze mi ostatnio z blogowaniem.

Bo...hm... Sama nie wiem.

Mam wrażenie, że ostatnio nie mam o czym pisać. W okresie jakim się znajdowałam lepiej było to miejsce omijać. 

Czas wyjść na prostą. I piszę to już chyba piętnasty raz tutaj. :P

I co? 

Trochę jednak działam. 

Zewnętrznie zwłaszcza. Uczę się mniej burczeć, mniej narzekać, bardziej uśmiechać.

Wychodzi mi jakoś tak...nijako?

Za sobą mam szereg długich, poważnych rozmów, przemyśleń... 

Obecnie jest o wiele lepiej, niż jakiś miesiąc temu. 

Tylko, że...

Tylko, że boję się znów, powiedzieć, że jest i że będzie dobrze.

Bo los tyle razy zrobił mi psikusa.

To nie powiem. 

Trzymajcie kciuki, tylko tyle. Aż tyle. 

W końcu chyba znów będę sobą. Bardzo tego chce.

Pogoda wariuje. 

Dziś z mamą, siostrą i szwagrem wybrałam się nad zaporę w Naszym mieście.

Jest tak niedaleko obecnego miejsca mojej pracy, a ja byłam tam ostatnim raz w wieku czterech lat... :P

No. Więc był spacer. (Trochę na siłę mnie wydarli, przyznam. Akurat w momencie gdy włączała mi się "Burczymucha"), lody, słoneczko...

Jak wracaliśmy, to ni z tego ni z owego zaczęło się chmurzyć, padać, wiać.

Teraz znowu jest słońce. 

Bardzo niezdecydowana pogoda. I zmienna.

Zupełnie jak Ja. ;)

Dzięki jednej z moich znajomych wróciłam do hiszpańskiego.

Ale wróciłam tak naprawdę. Nie tylko ciągłym gadaniem.

Uczę się już trzeci dzień, zapał trochę większy... 

No i się ucieszyłam, bo jednak sporo pamiętam, szybko zapamiętuje. 

Może i ze mnie będą ludzie... :P

Na stażu super. Biblioteka stała się moim drugim domem, nieodłącznym elementem. 

W piątek i czwartek miałam wolne, ze względu na długi wekeend i co? I tęsknie.

Tęsknie do zapachu książek, do tłumu, do tych małych bąbli z kącika dziecięcego, do kubka kawy, pisku czytnika... 

...Nawet to klimatyzacji już tęsknie. :P

Jeśli chodzi o moje teraźniejsze życie towarzystkie to...

Leży i kwiczy. Przynajmniej w realu, bo gdyby nie "fejsbuki i inne gady" to bym chyba całkiem zdziczała.

Nastał czas zaliczeń, egzaminów, sesji...

Moi znajomi, przyjaciele, właśnie toczą walkę o być albo nie być ;)

A Ja? A Ja mogę tylko czekać, być, trzymać kciuki, tęsknić, motywować.

Niewiele, ale jednak...

Dopisek:

Za motywację do notki dziękuje Marcie :*