Nie zapomnij. On nie zapominał.

Miałam niespełna dwanaście lat.

Była sobota. Drugi kwietnia 2005.

Oglądałam serial. Obok mnie rodzice. I Ola.

Telewizyjna sieczka wciągnęła. Sprawiła, że na moment straciło się czujność.

Około dziesiątej film się urwał.

Na ekranie pojawiło się jego szare zdjęcie. I zagrała muzyka, którą do dziś mam w uszach.

I wiecie? Moją pierwszą myślą wtedy było "Co teraz?"

Od zawsze mam tak, że gdy zmienia się coś w moim życiu to głęboko to wtedy przeżywam...

Wtedy byłam w szoku. Bo stało się coś co nawet trudno mi było sobie wyobrazić. Umarł człowiek niezwykły. Niezbędny. Niezastąpiony.

Wtedy miałam do siebie jakiś żal. Że nie płaczę. Bo płakali wszyscy. A teraz wiem... Wiem, że On nie chciał, nie życzył sobie byśmy płakali. Mieliśmy się cieszyć. Bo dołączył do Boga. I do swojej rodziny i przyjaciół...

Dziś mija dziewięć lat.

A ja mam wrażenie, że przez te dziewięć lat odkąd odszedł świat stracił na wartości... I zaczął przypominać jeden wielki...Cyrk.

A dopóki był jakoś się trzymało...

Dziewięć lat. Mało kto dziś pamięta. Serwisy informacyjne nie przypomniały. W telewizji zero programów. Cisza.

Za dwa tygodnie będzie kanonizacja. Na chwilę sobie przypomną...

A jeszcze dziewięć lat temu wierzyłam, że tego felernego drugiego kwietnia świat już zawsze będzie pamiętał.

Że się zatrzymamy. Pochylimy czoło. Wspomniemy. Że już zawsze, tak jak wtedy przez rok każdego drugiego kwietnia o 21:37 zgasimy światła. W hołdzie.

Naiwna byłam... Ze smutkiem stwierdziłam dziś ten fakt.

Być może jestem surowa? Nie wiem.

Piszę co czuje. A czuje że zapominamy.

... Zapominamy o człowieku wielkim. On jako jedyny potrafił zjednoczyć cały świat.

...Szkoda tylko że na chwilę...