Zmiany. Po raz pisionty.

Kobietę najbardziej cieszy nowa para butów albo kiecka.

Noelkę najbardziej cieszy nowy blok techniczny, klej, i...wygląd bloga ;)

Śfienta, śfienta i po śfientach...

Kochani, zbieram się ja do Was tak jak i do...wszystkiego.

Lubię grudzień...

Grudzień zaczął się nietypowo.

Skończyłam lekko przedłużony staż...

I choć miałam obawy jak odnajdę się w nowej rzeczywistości idzie gładko.

Bo taak...tęsknię za biblioteką.

Ale nudzić się nie ma kiedy. Serio.

Grudzień to taki fajny miesiąc.

Hop, hoop!

Jest tu kto?

Jestem, żyje, pamiętam.

No. 

To z wyzwań jestem dobra. Jak z matematyki :)

Ale nic to. Przyzwyczajcie się że czasem...

Zostałam zdradzona przez własny telefon!!

Napisałam notke se.

Nie?!

No!

Napisałam! Może bez sensu, ale była!

I co?

Link się na fejsa nie dodał.

Zdjęcie się nie dodało.

Tagi się nie dodały...

A wszystko dlatego, że pisałam przez komórkę!

Więcej nie napiszę! Taki foch!

Byle do przodu...? A ja stoję.

Mój mózg ma szok.

Za dużo wolnego czasu.

Kompletny chaos.

Aaa, tam cicho być!

No dobra!

Cicho!

Sorry!

Wiem, miało być codziennie! Dziesięć dni! Wyzwanie! Ale nic to!

Najwyżej przedłużę!

Słowo się rzekło.

Piszę.

Jak obiecałam.

Choć czy jest za bardzo o czym?

O tym i o tamtym też...

Nie mogę uwierzyć w to, że dwa tygodnie temu o takiej porze wyszłam na podwórko, poszłam na spacer, wystawiałam twarz do słońca… 

Bo gdy patrzę w okno to widzę tylko biel, zima jak szybko sobie poszła tak szybko do nas wróciła;/

Zrobiła nam psikusa, bo sądziłam, że pomimo takiej pory jutrzejsze chrzciny Igora będą ładne… 

Teraz jestem pewna, że do jutra sytuacja się nie zmieni i będzie biało, zimno, wręcz mroźno. Nie znoszę zimy… 

Ale to i tak nie zburzy mi spokoju i doniosłości chwili jaką jest chrzest mojego siostrzeńca. 

Igor, który obecnie ze swojego wózka mrucząc coś złowrogo czyta moje wypociny blogowe, wciąż nie może pogodzić się z tym, że ciocia Natalia nie weźmie go na ręcę.

Cóż, nie można mieć wszystkiego.

Wczorajszy dzień spędziłam najpierw z edukacją w tle, a między wolnymi przerwami z książką Ani, lub w OREWIE, następnie po powrocie internet, relaks. 

Potem musiałam ufarbować swój poczciwy „łebek”. A to skutecznie mój humor spsuło… Bo co ja poradzę, że jestem jedną z nielicznych kobiet, które nie lubią zabiegów kosmetycznych, malowań itp.? Jedyna rzecz jaką lubię to malowanie paznokci. 

Tak więc wracam do żwawej „konwersacji” z moim misiulkiem i postaram się zdać relacje z jutrzejszego święta.