Jesień

 Jak zwykle w głowie miałam ułożony cały wpis. Usiadłam. Wyparował. W takim razie będzie na spontanie. 

Z pola boja.

A kuku, to ja.

U mnie ok. Jak zawsze. Chaos zmieszany ze spokojem, cyrk na kółkach. Jak zwykle żyje w rozjazdach, nie licząc tych większych wyjść ze znajomymi czy rodziną oczywiści, bo nawet w domu ciągle jestem w drodze... (A co? A może mi powiesz że nigdzie nie jechałam? Do kuchni nie jechałam? Na podwórko nie jechałam? Do łazienki umyć ząbków nie pojechałam? Ha! Szach mat, Ty chodząca lambadziaro!) 

Idę na wojnę, zaraz wracam

Nie ma mnie bo walczę.Walczę z kryzysem.

Słabość

Kolejny raz przemierzam pokój. W roztrzepaniu poszukuje jakiejś rzeczy. Śpieszę się. Nie wiem do czego. Nie wiem gdzie. Nie zauważam przeszkody, zbyt wolno reagując. I uderzam w ścianę.

Trzysta sześćdziesiąt pięć

24 stycznia 2017. Poranek wita mnie przejmującym chłodem i śnieżną breją. Drżę, choć nie z zimna, wchodząc (A raczej wczołgując) z łóżka na wózek, pachnący świeżością. Trzęsącą się dłonią zrywam z ciągu koła resztki folii, w której dzień wcześniej zapakowany przyjechał do mnie. W wielkiej, szarej paczce.

Dobry. Żyjecie? Jesteście? Lubicie mnie jeszcze? I czy właściwie jeszcze pamiętacie, kim ja właściwie jestem?! ;)

Noelu, to teraz się gęsto tłumacz...

ECHU, ECHU, ale tu kurzu! Czas odkurzyć!

Moi drodzy, przepraszam Was za tę dłuższą nieobecność!

Jestem, pamiętam, żyje

Tydzień nieobecności, a obiecałam.
I powrócę, jak mi foch na życie minie... I ten wkurzający stan- wszystko na "nie", też. 

Na huśtawce

Wraz z pierwszym dniem wiosny trzeba tu w końcu powrócić, posprzątać. Zatęskniłam. Za wami, za tym miejscem.

Do trzech razy sztuka...

Po raz trzeci zabieram się do tej notki. Skasowałam już dwie, stwierdzając, że jest zbyt nostalgicznie i depresyjnie wręcz. Ale miniony tydzień naprawdę był ciężki. Nałożyło się na to wiele czynników. Między innymi dość bura, zmienna pogoda (dziś dosłownie PIZGA śniegiem) oraz pogrzeb proboszcza z naszej parafii, którego znaliśmy i lubiliśmy wszyscy w naszej miejscowości. Udzielił mi trzech sakramentów i był u nas aż trzydzieści lat. Od trzech lat przebywał już na zasłużonej emeryturze. W okolicznościach takiej smutnej chwili trudniej było się uśmiechnąć.
Ja sama niezbyt sobie radziłam ze... Wszystkim. Naprawdę było źle z moim samopoczuciem. Po drodze kilka rozczarowań i problemów też było. Ogarnęłam się właściwie tylko dzięki niezawodnej rodzinie i znajomym.
W tej szaro-burej aurze były jednak też miłe chwile.

Wrzesień plecień

Wrzesień. Nie lubię tego miesiąca z kilku względów. Przede wszystkim jest to wielki przeskok z wakacji, do corocznej rutyny.

Upały, wizyty, niemoc - Miszmasz letni.

Wczoraj podczas wizyty u B. ta opierniczyła mnie że mało się tu odzywam. No cóż. Najwidoczniej lata, gdy potrafiłam trzepnąć dziesięć notek miesięcznie bezpowrotnie minęły. :( Aczkolwiek cieszę się, że ma mnie kto opieprzać :D

Bye bye czerwiec! Nie będę tęsknić! Miesiąc w obiektywie-króciutko.

Dziękuje.

Za wszystko.

Jest nieporównywalnie lepiej niż wczoraj rano.

Kolejny raz mogłam na Was liczyć.

Jak to mówią-przyjaciół poznaje się w biedzie.

I widać komu zależy, by napisać choć króciutko.

I ja nie mówię tu tylko o tej konkretnej sprawie.

Umiem odróżnić brak czasu od olewajstwa.

Ale na resztę nie mam zamiaru marnować czasu.

Dzieciowo

Miniony tydzień obfitował w piękną pogodę i obecność całej mojej trójki. Mili spędziła z Nami prawie cały tydzień, a także weekend.

Wózkowiczem być: Moja droga do akceptacji.

Jestem osobą niepełnosprawną.

Osobą niepełnosprawną która sobie radzi.

No a przynajmniej względnie według niektórych. Bo są osoby które zawsze chcą przykręcić mi śrubkę i wypomnieć, że mimo braku ograniczeń intelektualnych nie posiadam matury, czy nie jeżdżę samochodem.

Ale, to Ja nie o tym...

Niech mnie ktoś obudzi...

Pogoda zwariowała.

W zeszłym tygodniu było pięknie. Komputer, czy tablet nie zachęcały.

Za to 3 spacery dziennie w towarzystwie mamy i Olsona owszem.

Dziś... Słońce desperacko próbuje wygrać.

A co rusz przegrywa z kolejną chmurą, z porywistym wiatrem...

A wczesnym rankiem, prócz jak zawsze aktywnych siostrzeńców obudził mnie szum wody.

Deszcz. Lał niesamowicie. Ciekawe ile gospodyń zaklęło na ten widok i pożegnało się z wypucowanymi przedświątecznie oknami?

Chyba duuużo.

Na wózeczku siedzi leń...

Agatka mi powiedziała że kurzem tu mi blog zarasta.

Lubię grudzień...

Grudzień zaczął się nietypowo.

Skończyłam lekko przedłużony staż...

I choć miałam obawy jak odnajdę się w nowej rzeczywistości idzie gładko.

Bo taak...tęsknię za biblioteką.

Ale nudzić się nie ma kiedy. Serio.

Grudzień to taki fajny miesiąc.

Wózkowiczem być: Mamo, dlaczego ta pani jest na wózku?

Idziesz sobie drogi rodzicu ulicą/przez szkolny korytarz/supermarket.

Nagle Twoim oczom, oraz oczom Twojego malucha ukazuje się człowiek niepełnosprawny.

Jestem, jestem. A przynajmniej próbuje.

Dopadło mnie to czego tak nie lubię: Niechciej i brak weny. Weny twórczej.