Niech mnie ktoś obudzi...

Pogoda zwariowała.

W zeszłym tygodniu było pięknie. Komputer, czy tablet nie zachęcały.

Za to 3 spacery dziennie w towarzystwie mamy i Olsona owszem.

Dziś... Słońce desperacko próbuje wygrać.

A co rusz przegrywa z kolejną chmurą, z porywistym wiatrem...

A wczesnym rankiem, prócz jak zawsze aktywnych siostrzeńców obudził mnie szum wody.

Deszcz. Lał niesamowicie. Ciekawe ile gospodyń zaklęło na ten widok i pożegnało się z wypucowanymi przedświątecznie oknami?

Chyba duuużo.

I co ja bym bez Was wszystkich...?

Dobla, dobla.

Lecę sobie w kulki z tym blogiem coś.

Omijam szerokim łukiem, wykręcam się jak mogę.

A przecież ja taaaaak kocham to miejsce.

Sama nie wiem czemu to robię. Wypalić się nie wypaliłam.

Chyba. Ale skoro jeszcze tu piszę to chyba jakiś znak, niet?

Także...Anetko! Agatko! Dziękuje, że tak mnie motywujecie! Tak krzyczeć na mnie można. :P To szalenie miłe...

Halo halo!

Zyje Anetko! Zyje! ;)

Tylko jakos leniwie... 

Zycie mi ucieka dosc szybko jak na nic nie robieniu. 

Chociaz, o przepraszam!

Kartki wielkanocne robie. Powoli ale robie.

I do matmy sie ucze. Wiecie? Tak, niesamowite. Wiem... ;)

A procz tego caly tydzien na podworku siedzialam...

Bo wiecie, taaaaaaakie slonce bylo. 

I az sie nic innego nie chcialo. Tylko wdychac...

Na wózeczku siedzi leń...

Agatka mi powiedziała że kurzem tu mi blog zarasta.