Weź Noel, ogarnij się.

Lista spraw do zrobienia piętrzy się niebezpiecznie. Odłogiem stoi blog, odłogiem stoją kartki, hiszpański.

Nie chce się nic. Bynajmniej nie z powodu złego humoru. Humor jest ok. Tylko ten Niechciej jakoś się rozpanoszył.

Chcieli ciepło? Macie ukrop. /Noelowy sposób na upał

Uwaga!

Podaje przepis na herbatę-cud. Chłodzi w mig! A jeszcze jaka pyszna!

http://pl.freepik.com

Herbata cud

Składniki:

• Ulubiona herbata.
• Cukier (jeśli słodzicie) ilość wedle uznania
• Woda w czajniku
• ŚWIEŻA MIĘTA W LIŚCIACH
• Ukochany kubek

Herbatę zalewamy wrzątkiem, słodzimy (jeśli słodzimy). Dodajemy liść mięty. Koniecznie świeży. Najlepiej z ogródka. I nie umyty uprzednio. (Niechaj szlag trafi wszystkie przepisy BHP i inne uje muje). Wypijamy GORĄCE. Tak, dobrze państwo słyszeli! Pijemy gorące! W gorący czas gorąca herbata to wybawienie, bo reguluje temperature ciała.

Koniec przepisu! Smacznego!

Mnie herbata orzeźwiła jak zawsze-niezawodna. A przepis odkryłam przypadkowo z kumpelą-jakiś rok temu. Nie pomagało nic. Gorąca herbata okazała się wybawieniem!

A poza upałem wszystko u mnie dobrze. Co prawda straciłam zapał do... no do wszystkiego. A już na pewno do kartek (ale blok kupiłam... :P ) Ale przynajmniej humor dopisuje. 

Jednym z powodów przestoju był przyjazd Milusi. 

Milusia już wcale nie jest taką małą Milusią! Jedenaście miesięcy, zęby, których już policzyć nie potrafię, blond loki, dwa niebieskie oczka-jak guziczki.

Pełza, śpiewa, gada, tańczy...ROZRABIA.

Cudowna, cudowna, cudowna i jeszcze raz-cudowna! < 3

Jak zresztą cała trójka.

Dziś pojechała już do domku, ale obiecały że niedługo znów przyjadą...

...Jak będę grzeczna czy coś?

Ale sami powiedzcie, czy ja w ogóle bywam niegrzeczna? Chodzący ideał... :P

A na dowód że nie każdemu upał doskwiera:

Ciotka Kaśka: Igor, otwórz drzwi, bo duszno.

Igor: Ale ja lubię dusno...

I pomyśleć, że już od soboty nie zobaczę tej mojej cholery aż tydzień... 

Auuuuuu!

Codzienności migawki...

   Pogoda oszalała. W dzień potrafi naprawdę zmieniać się jak w kalejdoskopie. W jednej chwili świeci słońce, lazurowe niebo, z człowieka aż się leje. W drugiej zaczyna grzmieć, padać wiać. Człowiek nic nie może zaplanować.

Trzysta sześćdziesiąt sześć dni temu...

No doobra. Miałam zaplanowany w głowie ten post już długo. No i miał się pojawić wczoraj. Ale jak to u mnie bywa znana jestem z roztrzepania i... od jutra dzień zaczynam od sprawdzania daty w kalendarzu. ;)