Słabość

Kolejny raz przemierzam pokój. W roztrzepaniu poszukuje jakiejś rzeczy. Śpieszę się. Nie wiem do czego. Nie wiem gdzie. Nie zauważam przeszkody, zbyt wolno reagując. I uderzam w ścianę.

Kawałek turkusowej odłupuje się. Ukazuje białą dziurę.

Normalnie w tej sytuacji bym się zaśmiała. Normalnie pomyślała bym jaka to gapa ze mnie. Że pewnego dnia tę ścianę przebije na wylot.

I że trzeba w końcu te ściany odmalować.

Ale dziś…

Dziś reaguje inaczej. Dziś z frustracją patrzę na tę ścianę. A potem spuszczam wzrok na winowajcę. Wózek.

Wózek którego dziś tak nie znoszę. Wózek którego normalnie nie zauważam. Kwestia przyzwyczajenia. Po prostu. Nie miałam wyjścia. Nikt mnie kiedyś nie pytał, czy mam ochotę na nim usiąść, czy chce by towarzyszył mi już do końca życia. To po prostu zostało mi narzucone. Wiele temu wózkowi zawdzięczam.

Zastępuje mi w końcu nogi. Bez niego nie mogła bym nawet wejść do łazienki i umyć zębów. Czasami go nawet lubię. Na przykład gdy na jego podnóżki wspina się siostrzeniec. To ułatwia mu się przytulić. Albo gdy pamiętam te chwile, gdy tak wiele osób pomogło mi w jego zakupie. Tak. Czasami go lubię.

Ale dziś go nienawidzę.

Bo wiecie…

Dziś mam dzień słabości. Coraz rzadziej sobie na nią pozwalam. Moją psychiką rządzi jakaś ambicja, która nie pozwala mi pokazać dni takich jak dziś. Prawie o tym nie mówię. Nie piszę na blogu.

Nawet teraz mam opory, by tę notkę skasować i przeczekać. Bo wstyd. Bo przecież ja zawsze radę. Bo chce być zawsze dzielna. Radosna. I mieć ten swój dystans do wszystkiego. Nikomu swym nastrojem niszczyć humoru. A z drugiej strony nie mogę pisać ciągle o tym, że jest dobrze, gdy nie jest.

Nie jestem jedyna. Nie ja jedna to ukrywam. Całym światem rządzi taki opór. Każdy chce być we wszystkim najlepszy, najsilniejszy. Zawsze dzielny. Nieustannie pokonywać siebie. Nie akceptować swoich wad, fobii, chorób, ograniczeń.

Płacz. Jaki płacz? Trzeba walczyć. Za wszelką cenę. Choćbyś już sił nie ma. Na słabość w tym świecie coraz mniej miejsca. Pokonywać siebie. Bo siebie wcale nie lubimy. Bo zawsze możemy być lepsi. Bo co z tego, że jesteśmy z czegoś dobrzy. Co z tego, że do czegoś doszliśmy. To nie ważne. Zawsze można być lepszym. I absolutnie nie być słabym.

A przecież słabość to element naszego życia. Słabość to tylko chwila. To emocje, na które każdy z Nas ma prawo. Słabość też bywa piękna. Bo ukazuje szczerych, prawdziwych nas

I mija.

Zawsze mija.

Mnie też.

I ma sens.

Bo uczyni mnie silniejszą.

Jutro.

I jutro będzie lepiej.

Jutro nie przejmę się tą głupią dziurą w ścianie.

Jutro nie odwrócę sfrustrowana oczu od swojego odbicia w lustrze.

Jutro znów zaakceptuje siebie. Swoje niedoskonałe ciało. Ciało tak odmienne od innych.

Jutro znów odszukam szczęście. W uśmiechu dziecka, w obecności przyjaciół.

Przestanę za nim gonić, zrozumiem, że przecież wcale nie muszę. Ono nie ucieka. To po prostu ja go nie zauważam.

Jutro zapomnę się podczas robienia kartek, oglądania serialu, rozmowie z przyjaciółką. W spacerze. Znów będę się śmiać.

Jutro podczas wieczornej modlitwy podziękuję za to co mam. Nie będę się zastanawiać, dlaczego akurat Ja mam tak pod górkę. Przecież są ludzie bardziej silni ode mnie. Oni dali by rade bardziej.

Jutro będzie lepiej.

Jutro lub pojutrze.

Ale dziś pozwalam sobie na słabość.

Ty też sobie czasem pozwól.