Z pola boja.

A kuku, to ja.

U mnie ok. Jak zawsze. Chaos zmieszany ze spokojem, cyrk na kółkach. Jak zwykle żyje w rozjazdach, nie licząc tych większych wyjść ze znajomymi czy rodziną oczywiści, bo nawet w domu ciągle jestem w drodze... (A co? A może mi powiesz że nigdzie nie jechałam? Do kuchni nie jechałam? Na podwórko nie jechałam? Do łazienki umyć ząbków nie pojechałam? Ha! Szach mat, Ty chodząca lambadziaro!) 

 

;) 

No dobra, a teraz poważniej.
Nawiązując do notki poprzedniej - walczę. Niby w założeniu na polu bitwy  sama, ale w krzakach co rusz czai się wsparcie.
Wsparcie rodziny i przyjaciele to coś co zawsze pomoże przegonić zło. 

Gdy milczę nie pytają, gdy mówię słuchają. Zawsze gotowi wysłuchać, powiedzieć kilka banalnych słów o sile bomby atomowej. Słów które momentalnie przeganiają chmury z mojej głowy. Jeszcze histerycznie boję się to napisać, ale, ok... strugnę bohatera: Jest lepiej. I byle tak dalej. Byle do przodu, oczywiście ;)

W ramach walki dużo czytam, mało myślę, a przynajmniej się staram. ;) Książkę ukazaną w poprzednim poście odłożyłam i skoczyłam do lekkich obyczajówek. Do tej powrócę, gdy będę mieć siłę przełknąć coś tak poważnego. Póki co wystarczy mi smutnych rzeczy które biją po oczach portali informacyjnych. 

I kartkuje. Ostatnio dużo. I nie myślałam, że aż tak mi tego brakowało... <3

Z innych wieści. Powiększyła nam się rodzina. Leo, pies chłopców to najbardziej krnąbrny i najsłodszy pies z jakim spotkałam się w życiu :D 

Z okazji pojawienia się Leo kot wpadł w permanentną nerwicę.  Gdy tylko futrzak pojawia się w zasięgu gotów do zabawy (Albo pożarcia? Nie odważyłam się sprawdzać...) Tajger w popłochu spierdasza przed siebie. Zapomina przy tym jak jeszcze chwilę wcześniej bohatersko próbował skoczyć na dach (sic!) na którym ćwierkały ptaszki, czy o dumie z jaką podrzucił mi do kuchni uduszoną lecz (Dzięki Ci Panie!) nie wypatroszoną mysię.

No a co jeszcze... wakacje. Wakacje się kończą. Każde z moich ukochanych siostrzeńców reaguje inaczej. 

Począwszy od Igoreckiego, który na myśl o szkole i nauce matmy wpada w stan euforii (Nie mógł za mnie tej matmy napisać? A ja go butlą karmiła!), kończąc na Oskarze, który stwierdził w imieniu swoim i siostry, że do przedszkola iść nie chce... ale pójdzie. 

Mamo Tajfunów, mam nadzieję że doceniasz gest i starania?! ;)

I tak sobie żyje, czas leci. Lato niby trwa, a liście z drzew zaczęły spadać... Czekam na jesień. Tę złotą oczywiście. :)

Buziaki i do następnego :*

(Czyli się postaram jeszcze w tym roku :P)