W szoku.

Oglądamy z Igorem filmik z serii "Jak narysować słoneczko".

W końcu przychodzi czas na oczka:

Ja: O. Teraz rysuje oczko. Kółeczko.

Igor: Nie. On lisiuje owal...

Ja (w szoku):  Skąd wiesz, że owal?!

Igor: Bo to siom owale. Dwa owale. Bo ja mówie, zie owale...

...No...owale...!

:O

Trzylatek mnie zagiął...

Jestem, jestem. A przynajmniej próbuje.

Dopadło mnie to czego tak nie lubię: Niechciej i brak weny. Weny twórczej.

W górę i w dół.

Znów się uczę żyć tak jak dawniej.

Ze zgrozą zauważyłam, że od pewnego czasu zaszły we mnie jakieś zmiany, niekoniecznie pozytywne.

Fajna to była niedziela.

Dnia wczorajszego siostra (czyt. Mama Mileny. Niech Będzie więc MM.

Kasiu, podoba się pseudonim artystyczny? :PP) zarządziła wypad do miejscowej galerii.

"Ale to już było... i nie wróci więcej."

Na wstępie dziękuje WSZYSTKIM, którzy po poprzednim wpisie byli dla mnie tak wielkim wsparciem.

Jest lepiej.

Zdecydowanie.

Czasem słońce... częściej deszcz.

Bo to już tak jest. 

W sercu optymizm, aż wylatuje uszami. 

Więc dzielę się tu. Z wami. 

Bo chce.

Notka numeryczna.

1. A kuku. Czy Wy widzicie jakąś powódź może? Bo straszą... straszą... A ja nic nie widzę! Co jakiś czas deszcz pada, nie powiem, czasem nawet dość mocno. Ale przejeżdżałam dziś obok dwóch wód i co? Poziom nawet się nie podniósł...  A tu jakieś sztaby kryzysowe, pogody długoterminowe, debaty, konferencje... Histeryczkują, czy przeczuwają? Wolałabym wersje pierwszą. Co prawda dom mój usytuowany jest na wzgórzu, aczkolwiek przymusowe wolne od pracy, czy też oglądanie zalanych gospodarstw w tv  mnie się nie uśmiecha.
2. Miluśkę mi zabrali. Wakacjowało się u dziadków to moje trzecie słońce, aż półtora tygodnia. I pewnie było by dłużej, gdyby nie smutny fakt- Igor pawiszonuje, brzuch boli. Przymusowe L4. Załapał się natomiast na urlop mamusi, więc mu raźniej. Natomiast nie przyszedł jeszcze dziś, pewnie leży biedaczysko... No dobra, on rzadko leży... bądźmy szczerzy... (O widzicie? Nawet się zrymowało. :P). A w domu cisza. Nikt nie gaworzy, nie ciągnie za włosy, nie trzeba być cicho, bo śpi. I nikt nie uśmiecha się do mnie całymi trzema ząbkami. Całkiem do chrzanu. Słomiana ciocia, powiadam Wam. :(
3. Muszę się Wam pochwalić. Moja karteczkowa akcja, o której kiedyś wspominałam całkowicie się przyjęła! Doszło do tego, że musieliśmy na karteczki znaleźć jakieś dobre miejsce, żeby się nie poniszczyły. A dziś do domu przytachałam papier kolorowy, oraz bibułę i zamierzam dzieciakom coś do dalszego tworzenia przygotować. Widzieć ich zapał do roboty, kolorowe karteczki, uśmiech, gdy się pochwali? Bezcen... 
4. Z racji iż bloga zaniedbałam przygotowuje właśnie szereg notek tematycznych. To nic że z trzydziestu zrealizuje ze dwie... Może i mam słomiany zapał, ale liczą się chęci :PPPP
5. Pozdrawiam, pamiętam, uwielbiam. :*

Wózkowiczem być: Ciociu a Ty byś chciała chodzić...?

Bo takie pytanie zadał Adek. Kilka tygodni wstecz.

Podniosłam głowę znad malowanki lekko oniemiała, bo się nie spodziewałam. A w głowie jakby pustka. Pierwszy raz nie wiedziałam co odpowiedzieć dziecku. Odpowiedziałam więc dość mało inteligentnie: "Właściwie to nie wiem." On nie drążył tematu. Mój mózg owszem.

!!!!

Bóg jeden raczy wiedzieć ile ja właściwie razy zbierałam się za tę notkę?

Piętnaście? Albo i więcej.

Aczkolwiek zawsze coś. Najczęściej przeszkadzał On-kolega "Niechciej".

Świnta, świnta i po świntach...

Ale ja świętuje jeszcze.

Do 28 kwietnia.

Kiedy to na trzy dni idę do pracy. 

A potem po trzech dniach weekend majowy.

Świątecznie robi się...

Wracam dziś do domu z pracy a tam? Niespodzianka! I to jaka!

Czas się zresetować?

Blog stoi.

Kartki stoją.

Opowiadanie stoi.

Bałagan dalej nabałaganiony.

Nie zapomnij. On nie zapominał.

Miałam niespełna dwanaście lat.

Była sobota. Drugi kwietnia 2005.

Oglądałam serial. Obok mnie rodzice. I Ola.

Poza schematami...

Próbowałam rysować po ścianach jako mała dziewczynka. Ale przyłapała mnie mama. 

I dostałam reprymendę, że nie wolno. 

Bo ściana malowana. Tata się napracował. A farba droga. 

Zdziewko roku.

Nastawiona na papierologię, wręcz wtargana na piętro (PUP bez wind, rozumiecie...).

Wchodzę do gabinetu, patrzę na panią urzędniczkę, która już dokumenty dzierży, po czym podając Mi je mówi:

"Została pani skierowana na staż. Zaczyna pani od pierwszego kwietnia."

Przepraszam

Nie po drodze mi ostatnio z blogowaniem.

Miałam kiepski czas. Przesilenie wiosenne i te sprawy.

Wywiadzik

Nie ogarniam. Wczoraj z racji iż przyjechała do Nas Milenka wybrałyśmy się na spacer.

Było chłodno, ale pogoda iście majowa. Aż chciało się żyć.

Wiosna w pełni. Dziś ku mojemu szokowi obudziłam się i skapnęłam że słońca nie ma. Tylko chmury...

Taka pogoda w kratkę nie służy-Olsona zmogło, a że mamy w domu Małą no to leży na górze w pokoju, niczym w izolatce. Ale żeby nie było! Jedzonko donoszą, laptop na kolanach, gorączki nie ma. Po mojemu symuluje ;)

A o co chodzi z wywiadzikiem? Już tłumaczę. Kumpeli koleżanka na studia musiała napisać diagnozę. Chyba psychologiczną. I na tą okoliczność zgodziłam się udzielić krótkiego wywiadu nt... wszystkiego. ;)

...Po mojemu i tak wyjdzie, żem szurnięta.

:)

Wychodzę dziś z biblioteki.

Dochodzę do drzwi i sprawdzam czy zabrałam wszystko, przeczesując torebkę.

W odpowiedzi na... Liebster blog!

Joasia nominowała mnie do liebster blog. Na jakieś pytania już raz odpowiadałam... A co tam! Odpowiem raz jeszcze. :D Bo lubię takie pytanka!

Życie Noelki...w obiektywie "żelazka" ;)

Zdjęcia są chaotyczne. Nie zrozumiałe, bez sensu, marnej jakości i nie poukładane. Ale tworzone pod wpływem chwili.Tak na rozruch ;)