Weź Noel, ogarnij się.

Lista spraw do zrobienia piętrzy się niebezpiecznie. Odłogiem stoi blog, odłogiem stoją kartki, hiszpański.

Nie chce się nic. Bynajmniej nie z powodu złego humoru. Humor jest ok. Tylko ten Niechciej jakoś się rozpanoszył.

Chcieli ciepło? Macie ukrop. /Noelowy sposób na upał

Uwaga!

Podaje przepis na herbatę-cud. Chłodzi w mig! A jeszcze jaka pyszna!

http://pl.freepik.com

Herbata cud

Składniki:

• Ulubiona herbata.
• Cukier (jeśli słodzicie) ilość wedle uznania
• Woda w czajniku
• ŚWIEŻA MIĘTA W LIŚCIACH
• Ukochany kubek

Herbatę zalewamy wrzątkiem, słodzimy (jeśli słodzimy). Dodajemy liść mięty. Koniecznie świeży. Najlepiej z ogródka. I nie umyty uprzednio. (Niechaj szlag trafi wszystkie przepisy BHP i inne uje muje). Wypijamy GORĄCE. Tak, dobrze państwo słyszeli! Pijemy gorące! W gorący czas gorąca herbata to wybawienie, bo reguluje temperature ciała.

Koniec przepisu! Smacznego!

Mnie herbata orzeźwiła jak zawsze-niezawodna. A przepis odkryłam przypadkowo z kumpelą-jakiś rok temu. Nie pomagało nic. Gorąca herbata okazała się wybawieniem!

A poza upałem wszystko u mnie dobrze. Co prawda straciłam zapał do... no do wszystkiego. A już na pewno do kartek (ale blok kupiłam... :P ) Ale przynajmniej humor dopisuje. 

Jednym z powodów przestoju był przyjazd Milusi. 

Milusia już wcale nie jest taką małą Milusią! Jedenaście miesięcy, zęby, których już policzyć nie potrafię, blond loki, dwa niebieskie oczka-jak guziczki.

Pełza, śpiewa, gada, tańczy...ROZRABIA.

Cudowna, cudowna, cudowna i jeszcze raz-cudowna! < 3

Jak zresztą cała trójka.

Dziś pojechała już do domku, ale obiecały że niedługo znów przyjadą...

...Jak będę grzeczna czy coś?

Ale sami powiedzcie, czy ja w ogóle bywam niegrzeczna? Chodzący ideał... :P

A na dowód że nie każdemu upał doskwiera:

Ciotka Kaśka: Igor, otwórz drzwi, bo duszno.

Igor: Ale ja lubię dusno...

I pomyśleć, że już od soboty nie zobaczę tej mojej cholery aż tydzień... 

Auuuuuu!

Codzienności migawki...

   Pogoda oszalała. W dzień potrafi naprawdę zmieniać się jak w kalejdoskopie. W jednej chwili świeci słońce, lazurowe niebo, z człowieka aż się leje. W drugiej zaczyna grzmieć, padać wiać. Człowiek nic nie może zaplanować.

Trzysta sześćdziesiąt sześć dni temu...

No doobra. Miałam zaplanowany w głowie ten post już długo. No i miał się pojawić wczoraj. Ale jak to u mnie bywa znana jestem z roztrzepania i... od jutra dzień zaczynam od sprawdzania daty w kalendarzu. ;)

W szoku.

Oglądamy z Igorem filmik z serii "Jak narysować słoneczko".

W końcu przychodzi czas na oczka:

Ja: O. Teraz rysuje oczko. Kółeczko.

Igor: Nie. On lisiuje owal...

Ja (w szoku):  Skąd wiesz, że owal?!

Igor: Bo to siom owale. Dwa owale. Bo ja mówie, zie owale...

...No...owale...!

:O

Trzylatek mnie zagiął...

Jestem, jestem. A przynajmniej próbuje.

Dopadło mnie to czego tak nie lubię: Niechciej i brak weny. Weny twórczej.

W górę i w dół.

Znów się uczę żyć tak jak dawniej.

Ze zgrozą zauważyłam, że od pewnego czasu zaszły we mnie jakieś zmiany, niekoniecznie pozytywne.

Fajna to była niedziela.

Dnia wczorajszego siostra (czyt. Mama Mileny. Niech Będzie więc MM.

Kasiu, podoba się pseudonim artystyczny? :PP) zarządziła wypad do miejscowej galerii.

"Ale to już było... i nie wróci więcej."

Na wstępie dziękuje WSZYSTKIM, którzy po poprzednim wpisie byli dla mnie tak wielkim wsparciem.

Jest lepiej.

Zdecydowanie.

Czasem słońce... częściej deszcz.

Bo to już tak jest. 

W sercu optymizm, aż wylatuje uszami. 

Więc dzielę się tu. Z wami. 

Bo chce.

Notka numeryczna.

1. A kuku. Czy Wy widzicie jakąś powódź może? Bo straszą... straszą... A ja nic nie widzę! Co jakiś czas deszcz pada, nie powiem, czasem nawet dość mocno. Ale przejeżdżałam dziś obok dwóch wód i co? Poziom nawet się nie podniósł...  A tu jakieś sztaby kryzysowe, pogody długoterminowe, debaty, konferencje... Histeryczkują, czy przeczuwają? Wolałabym wersje pierwszą. Co prawda dom mój usytuowany jest na wzgórzu, aczkolwiek przymusowe wolne od pracy, czy też oglądanie zalanych gospodarstw w tv  mnie się nie uśmiecha.
2. Miluśkę mi zabrali. Wakacjowało się u dziadków to moje trzecie słońce, aż półtora tygodnia. I pewnie było by dłużej, gdyby nie smutny fakt- Igor pawiszonuje, brzuch boli. Przymusowe L4. Załapał się natomiast na urlop mamusi, więc mu raźniej. Natomiast nie przyszedł jeszcze dziś, pewnie leży biedaczysko... No dobra, on rzadko leży... bądźmy szczerzy... (O widzicie? Nawet się zrymowało. :P). A w domu cisza. Nikt nie gaworzy, nie ciągnie za włosy, nie trzeba być cicho, bo śpi. I nikt nie uśmiecha się do mnie całymi trzema ząbkami. Całkiem do chrzanu. Słomiana ciocia, powiadam Wam. :(
3. Muszę się Wam pochwalić. Moja karteczkowa akcja, o której kiedyś wspominałam całkowicie się przyjęła! Doszło do tego, że musieliśmy na karteczki znaleźć jakieś dobre miejsce, żeby się nie poniszczyły. A dziś do domu przytachałam papier kolorowy, oraz bibułę i zamierzam dzieciakom coś do dalszego tworzenia przygotować. Widzieć ich zapał do roboty, kolorowe karteczki, uśmiech, gdy się pochwali? Bezcen... 
4. Z racji iż bloga zaniedbałam przygotowuje właśnie szereg notek tematycznych. To nic że z trzydziestu zrealizuje ze dwie... Może i mam słomiany zapał, ale liczą się chęci :PPPP
5. Pozdrawiam, pamiętam, uwielbiam. :*

Wózkowiczem być: Ciociu a Ty byś chciała chodzić...?

Bo takie pytanie zadał Adek. Kilka tygodni wstecz.

Podniosłam głowę znad malowanki lekko oniemiała, bo się nie spodziewałam. A w głowie jakby pustka. Pierwszy raz nie wiedziałam co odpowiedzieć dziecku. Odpowiedziałam więc dość mało inteligentnie: "Właściwie to nie wiem." On nie drążył tematu. Mój mózg owszem.

!!!!

Bóg jeden raczy wiedzieć ile ja właściwie razy zbierałam się za tę notkę?

Piętnaście? Albo i więcej.

Aczkolwiek zawsze coś. Najczęściej przeszkadzał On-kolega "Niechciej".

Świnta, świnta i po świntach...

Ale ja świętuje jeszcze.

Do 28 kwietnia.

Kiedy to na trzy dni idę do pracy. 

A potem po trzech dniach weekend majowy.

Świątecznie robi się...

Wracam dziś do domu z pracy a tam? Niespodzianka! I to jaka!

Czas się zresetować?

Blog stoi.

Kartki stoją.

Opowiadanie stoi.

Bałagan dalej nabałaganiony.

Nie zapomnij. On nie zapominał.

Miałam niespełna dwanaście lat.

Była sobota. Drugi kwietnia 2005.

Oglądałam serial. Obok mnie rodzice. I Ola.

Poza schematami...

Próbowałam rysować po ścianach jako mała dziewczynka. Ale przyłapała mnie mama. 

I dostałam reprymendę, że nie wolno. 

Bo ściana malowana. Tata się napracował. A farba droga. 

Zdziewko roku.

Nastawiona na papierologię, wręcz wtargana na piętro (PUP bez wind, rozumiecie...).

Wchodzę do gabinetu, patrzę na panią urzędniczkę, która już dokumenty dzierży, po czym podając Mi je mówi:

"Została pani skierowana na staż. Zaczyna pani od pierwszego kwietnia."

Przepraszam

Nie po drodze mi ostatnio z blogowaniem.

Miałam kiepski czas. Przesilenie wiosenne i te sprawy.