Czy ja już potrzebuję psychologa??

Gdzieś koło piątej rano. Koło mnie śpi Adrian, którego siostra wychodząc prawie ciemną do pracy podrzuciła nam i Igorka do domu.

Jest jeszcze ciemno.

Wczoraj o tej porze obudziłam się w podłym, płaczliwym nastroju zdając sobie różne, smutne sprawy...

Dziś przypomniało mi się jak siostra opowiadała taką o to historyjkę zasłyszaną w "necie":

Chłopak zmęczony po szkole wchodzi do pokoju. W ręce dzierży komórkę oraz kubek, gorącej, pyszniutkiej herbaty. Chcąc odciążyć sobie rękę postanawia rzucić na łóżko komórkę...

...Zgadnijcie czym rzucił...?

Się rozwyłam...

Ze śmiechu...

:D

Niedługo przyjdzie do mnie pan z kaftanem. 

I zamknie mnie w domku bez klamek.

Z gumowymi ścianami.

Ale cóż. Problemy problemami, a śmiać się trzeba!

Z serii "perełki":

Nalewam małemu herbatki. Z sokiem malinowym bo innej mały nie toleruje.

- Igor? - Zagajam.-Kochasz ciocię?

-Kaaam! - Odpowiada dziecko.

Z wrażenia rozlałam sok.

*kurtyna*