No i leci... kabarecik!

Kwiecień przeleciał tak szybko, że nie zdążyłam się z nim pożegnać na dobre.

Dopiero co świętowane były urodziny pierworodnego (13 lat bycia ciocią. RO-ZU-MIE-CIE?!). 

A tu kilka chwil i poleciało. 

A po drodze Igor postawił mi w Eurobiznesie hotel w Londynie, co poskutkowało zadłużeniem na dwa tysiące eurobiznesowych złotych :P. 

Najmłodszy z rodu zaś zaczął pyskować i być całkiem poważnym kontaktowym dzieckiem. Mając przy tym w kuprze nasze prośby, by dzidzią jeszcze pozostał i nie rósł tak szybko. 

Najchętniej by już siadał. Albo lepiej... poszedł pograć z kuzynami w piłkę ;)

Bycie ciocią nadal jest super. 

Przeżywanie tego po raz piąty jest super. 

Jest super tym bardziej, że tym razem, już za miesiąc (!) zadebiutuje w  roli Matki Chrzestnej. 

Nowa, poważna rola, nowe wyzwania... 

Matka Chrzestna jeszcze nie dowierza, ale już się stresuje. I choć na samą myśl ręce drżą, to przed wszystkimi twardo obstawia że nie robi to na niej wrażenia. ;)

Tegoroczny kwiecień w kwestii pogody bił rekordy. Tak ciepłej wiosny nie pamiętam. Rok temu o tej porze było zimno i ponuro. I ja byłam jakaś ponura bardziej.  I tu widać zmiany. Bo choć życie nadal śle mi kłody pod nogi i szereg wyzwań, a jutro jest jedną niewiadomą, to uczę się to lekko ignorować. Nie na wszystko mam w życiu wpływ. 

Jakoś to będzie. Dobrze będzie! I wszystko się uda!

Nie jestem sama. Mam silną i zwartą drużynę i conajmniej pięć rozgadanych powodów by się nie poddać. A to już wiele. Bardzo wiele. 

Witam Cię maju! 

Bądź... pełen bzu! 

Bo co to za maj bez bzu? ;)

W gratisie dla nie posiadających fejsbuków i instagramów kilka zdjęciowych migawek

Urodziny Anetki. W lutym. Nie, Anetka nie jest z lutego. Ma za to znajomych ze spóźnionym zapłonem. :P
Ugoszczone z Olsoniastą  byłyśmy jak królowe! Jak zawsze!

Prezent od chrześniaka <3 

Sponsorem niekontrolowanych głupawek i łez ze śmiechu są Krystyna i spółka.
Wpis nie jest niesponsorowany. Polecam bardzo!

Śpiącego Tajgera nikomu przedstawiać nie trzeba.
 Nikogo także nie dziwi...

W chwilach gdy nie śpi... najczęściej obczaja.
Patrząc z wyrzutem na swoją właścicielkę, gdy ta ma czelność jeść mięsko i się nie podzielić.

Mały, acz znaczący fragment silnej grupy Noelowego wsparcia <3

Pis, joł i madafaka!

A to... A nie wiem co to. Na krzywy ryj się wcisnęło.