Blogowo odżyłam...

Wraz z wiosną na moim blogu doszło do zmian.
Wzięłam się za to trochę poważniej. Wspierana przez Olsona, czarownice moje najukochańsze i wszystkich życzliwych mi ludzi, postanowiłam zrobić tu rewolucję.
Na odstrzał poszedł wygląd bloga. Obecnie jest tak jak widzicie, zmieniłam wszystko łącznie z bannerem, który nie wyszedł może super profeszjonal, za to jest CAŁY zrobiony przeze mnie.
Noel taki dumny. Siurp.

Reaktywowałam także instagram, który obecnie uwielbiam. Dzięki niemu mogę zapamiętać drobne szczególiki mojego życia.

Teraz Twitter. Nie powiem. Rajcuje mnie to, że rozwijam swoją pasję. Lubię social media, lubię o nich czytać i wcielać w życie, podczas blogowania.
Jednocześnie próbuje uważać. By nie zatrzeć cienkiej granicy blogowania dla pasji, a blogowania w celu wybicia. Nie chcę stać się maszyną, stroną internetową life style jakich tu w sieci dość dużo. Owszem, chcę tu pokazać niepełnosprawność w pozytywnej formie i poruszyć wiele kwestii, a także pokazywać wam rzeczy które warto według mnie polecić, ale...

Ale prócz tego to nadal będzie mój blog. Mój pamiętnik. Moje wspomnienia, wspomnienia trójki moich siostrzeńców i notki o niczym. Bo to miejsce przede wszystkim ma być dla mnie. I dla Was. Bo bez Was to jakoś...bez sensu? ;)
Kochani, jeśli kiedyś poczujecie, że moje blogowanie zmierza w złą stronę, że utraciłam pasję i mało tu dawnej Noelki, to nie zwlekajcie, powiedzcie.
Gorąco marzę, by mój blog się rozwijał a jednocześnie wciąż był swojski, prosty i sympatyczny.
Czy mi się uda? Nie wiem.


http://coffeemonsterlove.blogspot.com/ Tymczasem serdecznie zapraszam na blog Olsona, mojej rodzonej siostry, młodszej dokładnie o lat pięć i trzy dni. ;) Dopiero się rozwija, ale wiem, że to będzie fajny blog.
Moja siostra w końcu, nie?!
:P

A na koniec moje dwie zakładki decoupage. Zdjęcia robione na szybko z komórki.