Po co mi ten blog?

20 maja, w tamtą środę. Do domu puka listonosz. Wręcza kupę listów, rachunków, reklam. I jedną, zaadresowaną do mnie...

Otwieram. Wzruszam się. Taka to się  ckliwa zrobiłam od jakiegoś czasu. Wzrusza mnie dobroć ludzi. Ich gesty, które świadczą, że jestem dla nich kimś ważnym.

W kopercie kartka. Piękna. Staranna. W wykonaniu osoby mi bliskiej. Która poświęciła swój czas, by sprawić radość mojemu siostrzeńcowi. Życzenia komunijne...

Bloga otworzyłam 4 lata temu, gdyż Igor rósł w tempie zastraszającym. Gdy Adi był mały byłam jeszcze gówniarzowata i nie w głowie było mi zapisywać jego postępy, dialogi, psoty.

Ech, ale tego żałuję. Dlatego powstało "Byle do przodu!". By te drobne przyjemności w codzienności zapisać i zachować.

Blog dał mi jednak coś więcej.

Blog dał mi wspaniałych ludzi wkoło...

Takich co to codziennie ochoczo wysłuchają.

Takich co wspierają, pocieszą, opieprzą, doradzą.

Takich, którzy cieszą się z moich powodzeń, kibicują gdy próbuje rozwiązać co rusz nowy problem...

Na każdym kroku mi towarzyszą.

W pamięci tak wiele chwil.

Przegadane godziny z Martą.

Tysiące linijek słów z Madzią.

Wyczekiwanie na komunijny dzień z Kasią, której Gosieńka tej niedzieli również miała ten piękny dzień.

Dobre słowo Justyny.

Psychoterapia z Agnieszką ;)

Dobre słowo Agatki, której bliskość czuje, choć dzieli nie tylko internet a nawet kontynent...

Nieprawdopodobny optymizm Marty-Mamy dwóch córek.

Wygłupy i śmiech z Alą, odwiedziny u B. w Krakowie...

Anetka... Któż wie, czy gdyby nie blog to kiedykolwiek bliżej poznałabym tak cudowną osobę?

A przecież mieszkamy tak blisko siebie...

Ich pociecha z moich małych sukcesów... Ich nieprawdopodobna wiara we mnie i marzenia...

Ich bezinteresowność i to, że codziennie tak łatwo zapominają o moim wózku.

Nie oddałabym za nic ani jednej z tych znajomości.

Codziennie dziękuje za nie Bogu.

Bo choć dla wielu internet nie jest miejscem do zawierania przyjaźni, ja wiem że możliwe jest się z kimś związać emocjonalnie...

Przez internet łatwo jest nawiązać relację.

Ale też trudno je utrzymać.

I nie wiem ile z tych znajomości przetrwa.

Ile czasu?

Nie wiem. Nie chcę tego wiedzieć. Chcę łapać chwilę... Chcę korzystać z tego, że jestem szczęściarą, bo oprócz cudownej rodziny i przyjaciół "w realu" mam też je.

Najwspanialsze osoby na świecie.

Dziękuje.

PRZEPIĘKNA kartka w wykonaniu Madzi.
Zdjęcie perfidnie zapierdzielone z prywatnego bloga Madzi.
Myślicie, że Madzia się pogniewa? :P
W imieniu Adka i jego rodziny-z całego serca dziękuję.