leci sobie

Wiecie że jest już połowa stycznia?

A wiecie, że dopiero była wigilia?

I Igor ma już dwadzieścia pięć miesięcy?

Jest już taki duży! Uświadomiłam to sobie dziś w chwili, gdy pewnego ranka zastałam go w kuchni gdy pił z... kubka! 

Oczywiście pod ścisłym nadzorem!

Ale przecież jeszcze niedawno uczyliśmy go samego pijać z butelki... Jest już taki samodzielny, że czasem go nie poznaje.

A Adrian zaliczył pobyt u babci. Codziennie przez tydzień jeździł na sankach przysyłając mi smsy "jaktam" :D

Najśmieszniejsze jest to, że na bieżąco zdawałam mu relację na temat tego co robię po czym pytałam "A Ty? Jak się bawisz?" ale nie chciało się leniuchowi odpisywać:D

U mnie po staremu. Obecnie trochę ważą się losy mojej najbliższej przyszłości, ale nie będe nic mówić, żeby nie zapeszyć. Jak już będe pewna to powiem:)

Śnieg rozsypał się na całego i ma w nosie, że ja już go nie chcę!

Chce już na podwórko, popatrzeć na goniącego Igora, na Adka na rowerze, na kwiatuszki, mróweczki, biedronki.

I chcę bez ograniczeń pozbyć się już kilogramów ciężkiej odzieży zimowej i móc bez ograniczeń taplać się w farbach

Bo w domu niestety zostawiają zapachy, czego ja bardzo nie lubię.

Narazie jednak nie łudzę się na to, że zawita do nas ciepło. Na horyzoncie sam mróz, a do marca daleka droga.

Ale koniec końców w domu też może być przyjemnie, nie?

W końcu zawsze mogłam być... bezdomna:P

Wena blogowa zanikła. Więc pisze co mi przyjdzie na myśl, żeby się rozpisać. :P

Przeżyjecie? :D