Ortoprzygoda.

Weny mi brak.

Na wszystko.

Ostatnio było jej pod dostatkiem a potem weekend, rozleniwienie i ... bum! Nic się nie chce.

A to z kolei kłóci się z tęsknotą do pisania tutaj.

Dlatego będę się zmuszać do działania i pisania.

Nie ma innej rady. Za dużo mi przez to lenistwo ucieka chwil. Stanowczo.

A dzisiejszego ranka...Coś nowego!

Zerwałam się z łóżka z niezbyt zadowoloną miną, bowiem czekała mnie przygoda zwana: Jazdą po lekarzach.

Ortopeda w moim przypadku to czysta formalność.

Zazwyczaj mamy tam mnóstwo papierów, bo ichnasta komisja lekarska przede mną

( Bo ja WCIĄŻ nie mam stałego orzeczenia niepełnosprawności. Wszyscy wciąż wierzą, że pewnego dnia nastąpi cud i nagle ponaprawia mi coś ten rdzeń kręgowy i nogi i będę zdrowa. Czekają już na ten cud dwudziesty rok i tak w to wierzą, że dostaje te orzeczenia na dwa lata.Najwidoczniej to, że jestem niepełnosprawna od urodzenia i że to raczej nie ulega zmianie to nic.  Fajo, nie? ;) )

no i tak jak dziś załatwiałyśmy z mamą poduszkę przeciwodleżynową na wózek.

Rano zawiózł Nas tato, po czym popędził do pracy, a popołudniu przyjechała po mnie najstarsza siostra. Rozradowane,niebieskie,szklące,śliczne oczęta Igora w sekundzie rekompensują cały to niezbyt przyjemne uczucie, które mi towarzyszyło.

A wcześniej zobaczyłam w szpitalu śliczną dziewuszkę o dwóch kitkach, gdzieś w wieku Igorka o twarzyczce tak idealnej, jaką może mieć tylko małe dziecko.

I niechcący podsłuchałam, że pojawiła się w szpitalu w związku ze zbliżającą się operacją...

Jej szampański humorek okropnie kontrastował ze smutkiem jej rodziców.

 Ileż ja w życiu widziałam podobnych sytuacji? Zważywszy na fakt, że przez osiemnaście lat byłam częstym gościem w dziecięcym szpitalu w Prokocimiu to chyba setki.

 A ucisk w sercu taki sam. Do tego się nie da przyzwyczaić. Nie da się przyzwyczaić się do cierpienia innych.

To zawsze boli tak samo.

Ale są też pozytywne wieści.

A w weekend była u mnie siostra. Dostała od koleżanki (też spodziewa się dziecka :)) śliczny,milusi,różowy kocyk, oraz kremowy becik dla naszej małej.

Tak sobie na to patrzyłam i kolejny raz nie mogę uwierzyć jak z kulki w brzuchu może powstać mały człowieczek? Ciąża jest od zawsze dla mnie niezwykle ciekawym, pięknym zjawiskiem. Narodziny też.

Jeszcze tylko dwa miesiące. I Milenka będzie z Nami. :) Prawda, że fajnie? :D