Jedenaście lat wstecz...

 26.5.2002

Pamiętam.

Wszystko tak dokładnie.

Nie ważne, że minęło już jedenaście lat...

Pamiętam jak na środku kościoła musiałam powiedzieć wiersz, a mikrofon odmówił posłuszeństwa.

Musiała mi pani katechetka pośpieszyć z pomocą...

A potem z moich ust popłynęły słowa wiersza:

"W tej kruszyneczce białego chleba, zamieszkasz Jezu z nami dziś.

I dasz swym dzieciom wszystko co trzeba, abyśmy dobrze umieli żyć..."

Pamiętam, że w tym dniu padał deszcz.

Majowy i ciepły.

I że mimo tego dzień był pogody i uroczysty.

I że ze stresu nie mogłam usiedzieć na wózku przez mszę.

I jak skrzywiłam się, gdy poczułam wraz z opłatkiem gorycz wina.

Po cichu powiedziałam do pani katechetki, że mi nie smakuje. :))

Pamiętam trzyletnią wówczas Olę ganiającą po domu. Tak się cieszyła. Rozrabiara mała z niej była i wszędzie było jej pełno.

Jutro to ona obchodzi już chyba szóstą rocznicę...

Pamiętam te sukienkę, którą założyli mi w domu. Prezent od Justyny, mojej najstarszej siostry.

Bielutka, delikatna. Taka milutka w dotyku.

Trzydziestu pięcioro gości, piękne prezenty, obrazek święty i dar jakim była przyjęta w tym dniu komunia. 

.

Tak. Pamiętam cały ten dzień.

Bo najpiękniejszych dni w życiu się nie zapomina...

:)