Nocą...

Noc. Różne myśli wtedy przechodzą. Głowę mam pełną marzeń i planów. Są ich chyba setki. Na niektóre czekam latami. Na te bardziej i mniej realne. Mimo problemów, mimo niesprzyjającemu losowi. Czekam.

I tylko czasem, jak dziś, uderza mnie nagły strach, że żadne, absolutnie żadne z nich już nigdy się nie spełni...

A wtedy śpiąca przy moim łóżku Fibi niespodziewanie i nagle się budzi. Przeciąga się w legowisku, wyskakuje na moje łóżko i patrzymy tak na siebie. A mnie uderza myśl, że ona przecież też jeszcze rok temu była jakimś tam moim marzeniem.

A jednak jest. Jest.

To chyba mogę iść spać spokojnie...