Uda się, albo się nie uda.

Moje życie to taki labirynt. Długi i zawiły, pełen ślepych zaułków. W tym labiryncie ramię w ramię kroczy za mną pewien Zły Chochlik. Czasem podszepnie złą wskazówkę, albo ostudzi nagły entuzjazm. Czasem da po ryju, w najmniej spodziewanym momencie, gdy mi się wydaje że już jest lepiej. "Apogeum szczęścia. Teraz będzie tylko lepiej!". A on mi wtedy "bum" po twarzy. I śmieje się szyderczo.

Dawniej się poddawałam. Na długo. Smarkając zwijałam się w kłębek. Aż pewnego dnia poczułam, że wcale nie chce tak żyć.
"Ty weź spierdzielaj, co?" - Powiedziałam do niego. Wysmarkałam kichawę, otarłam spuchnięte oczęta. I poszłam se zrobić kanapkę.
Chochlik zdumiony klapnął na dupę i zamilkł. Nie na długo co prawda. Od tego czasu jednak zdecydowanie ciszej gada i coraz mniej śmielej zastępuje mi drogę. Ja natomiast zaczęłam więcej słyszeć i widzieć.

I tak np patrząc na poprzednie lata - ujrzałam jak bardzo się zmieniłam. Trochę wydoroślałam, ciut zbytnio spoważniałam.
Życie się stało takie powtarzalne!

Wstać. Ubrać coś na odwłok. Zjeść śniadanie. Siedem godzin pracy. Byle do dwudziestej trzeciej. Spać, lub wkurzać się bo nie śpię... Wstać. Ubrać coś...

Wpadłam w jakiś nieokreślony kołowrotek. Śmiech jeśli już to wymuszony. Pasję zastąpiła chora ambicja. Wszyscy naokoło wydawali się lepsi. Odważniejsi. Bardziej ogarnięci.
"I z czego się cieszysz? Cóż to osiągnięcie? Spójrz na innych. Kim ty jesteś mała naprzeciw innych?" Wspomniany już wcześniej chochlik darł mordę, ja słuchałam jak zahipnotyzowana. Odpuściłam kartki. Odpuściłam blog. Odpuściłam małe rzeczy i głupotki umilające mi życie. Bo przecież dziecinada. Bo strata czasu. 

Zaczęłam walczyć. I bywa lepiej. Chć wciąż jeszcze zbyt dużo myślę i porównuje. Powróciłam do starych pasji, zainteresowań. I to jest ta najprzyjemniejsza częśc walki. Odkrywanie na nowo przyjemności z pewnych rzeczy jest straaasznie fajne! :)

Walczę z maniakalnym porównywaniem się do innych. Odpuszczam sobie samokrytykę. Wybaczam sobie błędy. Staram się być dla siebie milsza i cierpliwsza
Przebudziłam się nareszcie. I zobaczyłam ile mnie omija.

 Że wokół tyle się dzieje. Że tyle do zrobienia. Że Igor potrzebuje ogrywać mnie w "wojnę".  Że zaraz zaproszenia na komunię trzeba by machnąć. 

Że mała Mi jeszcze niedawno taka maleńka wkrotce przekroczy próg szkoły. Jestem dla nich coraz mniej, w kategorii "Ciocia roku" osiągam coraz mniejsze rangi. Teraz to oni biją rekordy. Wybaczają zniecierpliwienie, brak czasu. Nadal potrzebują i nadal kochają całym swoim dziecięcym sercem. Są najlepsi. Zawsze będą.

Że w całym tym swoim nieidealnym życiu osiągnęłam tak wiele. ( Najbardziej w momencie gdy miałam wywalone po całości. Może to znak?)

Że choć coraz mocniej przynudzam na blogu... wciąż ktoś czeka na moje wpisy. ;) ( Babo z Lustra, Siostro moja! To o was! :*)

Jeszcze wciąż daleko od dawnej siebie to jednak coraz bliżej. No to masz po mordzie chochliku! Noelkowy cyrk jedzie dalej. 

Uda się, albo nie uda.