Listopad

Listopad to prze państwa taki miesiąc, gdzie wszystko opada.

I liście z drzew...

...I ręce i cycki też.

Oj dał mi ten miesiąc do wiwatu. Poczułam naraz co to jest jesienna chandra i niechciej. 

A bezlitosny świat dorosłego człowieka nie odpuszczał. Ileż ja nieprzespanych nocy i bezsensownych rozkmin mam za sobą. Dostałam po pysku i to nie raz. Za mną wiele niepowodzeń. Naprawdę. Cieszę się, że listopad mija. I mam nadzieję, że nadchodzący grudzień będzie lepszy. 

ALE!

Nie myślcie sobie, że cały miesiąc stracony. Oczywiście były momenty śmiechu, wzruszeń, optymizmu wręcz. Bo po każdym gorszym momencie wychodzi słońce. 

I tak jak po śmiechu następuje płacz,  po każdym płaczu następuje śmiech. 

I ta wersja tegoż powiedzenia bardziej mi się podoba.

Więc się nie daje. 

Skupiam się na tym co dobre. Znajduje czas w którym odkładam od siebie wszelkie złe myśli.

Wspólna rozmowa z tymi, którzy tak wierzą zawsze...

Piękna kwota uzbierana z subkonta, która sprawiła, że do nowego wózka już coraz bliżej...

Pięcioletni Igozaur-piłkarz.

Dziesięcioletni Adek, który coraz wyższy, coraz poważniejszy, coraz przystojniejszy też ;) (No, tylko mu nie mówcie, bo sie chłopok rozpuści ;) )

Dwuletnia Milena, która nagle niewiadomo w którym momencie zaczęła gadać. I tu powinny się pojawić pierwsze dialogi, ale po prostu nagle nie nadążam za tym jej słowotokiem! Milena przegada mamę, tatę oraz brata.

I to małe, czwarte szczęście, które pojawi się w grudniu. Mój czwarty siostrzeniec.

W piątek zajęcia z dziewczynkami na scholi.

Czas nadrobić zaległości w przygotowaniach do świąt.

Kartki się nie zrobią same. Bombki też.

Czas trochę przyśpieszyć z nauką matmy. 
(Po stokroć ble. Do potęgi entej i pierwiastka trzeciego stopnia. 
Tak wiem. To bez sensu.  
Ale cała matma ogólnie jest bez sensu. 
Tzn...Nie! Madziu, no coś ty! Żartowałam! 
Uwielbiam matmę!! :P)

Czas pokazać nową świąteczną gazetę (To jak najszybciej, czas goni!!) z pięknymi inspiracjami

Zarobiona jestem, nie mam czasu się poddawać, nie mam czasu się stresować.

Co będzie to będzie. Co nie będzie to jego strata. 

No to co?!

Byle do przodu ;)


Tymczasem skończyłam właśnie jedną kartkę. Wczoraj w bibliotece chyba szybko dźwignęłam torebkę pełną książek (No raczej, że pełną?!) i mam dziś okropne zakwasy w rękach.
 (No dobra, to nie jest normalne że od dźwigania torebki z książkami ma się zakwasy, ale kto wam właściwie tak kłamał że jestem normalna?!)
Odciążę więc trochę dłonie i pójdę poczytać którąś z tych książek które mnie tak urządziły.
Właściwie powinnam już leżeć od pół godziny ale akurat zatęskniło mi się do Was no i poczułam nagle że okrutnie Was zaniedbałam. 
Ajm sorry.
Mogłabym teraz wam po raz wtóry wam obiecać, że się poprawię i będę tu częściej, ale sami wiecie.
Noelki tak mają. 
;)      

PS Dziękuje za przecudowne przyjęcie poprzedniego (No dobra, niech wam będzie!) artykułu. Bardzo budujące i przesadne są wasze komentarze na temat moich zapędów dziennikarskich :P dziennikarką nie zostanę, ale tu obiecuje pisać nadal. ;) I mam nadzieję, że komuś moje opinie się przydadzą.