Ze skrajności w skrajność

Bo albo piszę tu za wiele, albo wcale. Teraz padło właśnie na wcale. Poczytałam książkę, obejrzałam po dwa odcinki seriali, ale myśli dziś jakoś uciekają, a gdy zaczęły podążać w niebezpieczne strony postanowilam odezwać się nareszcie tutaj.

Odebrałam dziś wyniki morfologii. To druga w przeciągu tygodnia. Po poprzedniej, w probówce pojawił się skrzep. Krew Noelkowa jest tak gęsta, że trudno ją pobrać. Wszyscy zwalali to na małą ilość napojów. Wody pije jednak obecnie litr. I pewnie pomyślicie, że taki litr to nic, potrzebujemy przecież tej wody więcej. (Ekhem, droga Julio! Ja walczę wciąż!😆) Dla mnie jednak to jest aż litr. Kiedyś tej wody (no bo wiadomo że oprócz tego wjeżdża herbatka i inne napoje) piłam bardzo niewiele, ale wcale. A kiedyś dobiję półtora! Obiecałam to sobie!

Morfologia wykazała, że jest ze mną lepiej. Na szczęście. Odpowiednia dieta, żelazo w tabletkach i sekretny lek podarowany przez przyjaciółkę (Nie wiem czy mogę zdradzić, to chyba rodzinna tajemnica🙆‍♀️) dały radę. Zresztą sama widzę po sobie. Zmieniły się kolory mojej skóry, wróciła do normy masa ciała (z tego jestem zadowolona najmniej😂) i wróciły siły, oraz humor. Ten ostatni moja anemia nadszarpnęła bardzo dotkliwie. I naprawdę z całego serca cieszę się że znów jestem sobą. Dałam radę. A niech to! Powiem to! Silna żem!

Święta i Sylwester? Wspomnienie. Dziś mama i siostra rozebrały choinkę. Mój nastrój świąteczny trwał cały grudzień, a potem do święta trzech króli. A kiedy nadszedł jego kres poczułam jakiś smutek i niedosyt. Owszem, były piękne! Rodzinne i chociaż mocno okrojone to na szczęście nie samotne jak Wielkanoc. Pełne śmiechu, luzu, tak jak lubie. Tym trudniej było mi się z nimi rozstać. Mój nastrój podzieliła moja siostrzenica, bowiem choinka pożegnała rzewnymi łzami. Takie to nam się trafiło wrażliwe dziewczę w rodzinie ❤️ 

No i mamy nowy rok. Dwa tysiące dwadzieścia jeden. Dopiero w tym tygodniu nauczyłam się pisać datę bez pomyłek.😬 Obiecałam sobie nic nie planować, ani nie wyobrażać, a tym bardziej wymagać od niego. W tamtym roku wyobraziłam sobie właśnie za dużo, a jaki był finał wie każdy 😬 Pozostaje mi tylko czekać co przyniesie. Postanowień też nie robiłam, z nimi poddałam się dawno 😂 Chcę chyba tego co wszyscy zresztą. Zdrowia. I tłumu ludzi. O, jak ja piekielnie tęsknię do tłumów! 

Samo się ułoży... Jak zawsze.

Była też zima. Piękna, puchata i krótka. Na te okoliczność był spacer i Olsonowy orełek. Przywitałam śnieg z niebywałą tęsknotą i entuzjazmem. Dziś też pada. Ale podoba mi się już mniej.😆 Wiosno, ja wiem, za wcześnie... Ale tęsknię, co poradzę?

Prócz tego wszystko niezmiennie.  Puchate "ciapki" grzeją nogi, bioderko nareszcie nie boli, Tajgerek śpi na grzbiecie  A ja? Wciąż uwielbiam tu do was wracać!

N.