Poplątany czas...

Mam w głowie chaos. Trwa to już jakiś czas. Przypomina mi on poplątane, zmięte kabelki od słuchawek. Małe, wyjątkowo cienkie. Tak ciężko mi je odplątać, że najchętniej walnęłabym nimi w kąt. A im bardziej je usiłuje rozsupłać tym mocniej one się plączą i zaciskają i zapętlają. Cholerne myśli.

Nie lubię siebie ostatnio, wiecie? Macie tak czasami? Ja mam. Być może to jakieś przesilenie wiosenne. Nie wiem. W każdym razie chcę by już odeszło. Zbyt dużo analizuje. Rozpamiętuję.

 Nie jestem w stanie powracać do starych notek na blogu. Nie mogę oglądać zdjęć. Mam wrażenie, że non stop za czymś tęsknie. To frustrujące. Zamiast skupić się nad tym ile wciąż zyskuje cały czas rozpamiętuję to co było i ile straciłam. Tęsknie za pewnymi wydarzeniami. Niewiele mi z nich zostało. Wciąż bledną. Nie pomaga ich opisywanie. Smaków, zapachów, emocji na papierze czy ekranie utrwalić się nie da.

Tęsknie za pewnymi osobami. Za osobami, z którymi dawniej przegadywałam godziny, a dziś nie ma czasu/ chęci by odpisać nawet na głupią wiadomość. Niektóre z tych relacji są nie do uratowania. Zdaje sobie sprawę, że wina zawsze leży po połowie. Wiem, że połowa z tych relacji zniszczona została z mojej winy. Gdybym wiedziała jak to naprawić, czym zawiniłam... Mogłabym przeprosić. Ale przecież nikt nie oskarża. Lepiej jest milczeć i dać temu umrzeć śmiercią naturalną... Przez to czasami rozmawiając z przyjaciółmi mam z tyłu obawy. Ile czasu nam zostało? Czy znów nie popełnię jakiegoś błędu?
I to ciągłe analizowanie co się powiedziało, zrobiło. Że mogło się być lepszym, fajniejszym, mądrzejszym. Mniej oceniać. Więcej słuchać. 

Tęsknie za dawną sobą. Za Natalią, która niczego się nie bała. Za tą Natalią, która tak kochała życie. Która nie bała się pisać i mówić. Która nie analizowała każdego wypowiedzianego i napisanego słowa. Która bywała tu częściej, cieszyła się byle czym. Nie analizowała każdego wpisu. Kochała wyzwania i non stop je sobie rzucała. Która wiedziała komu ufać.

Za Natalią, która nie bała się przyszłości. Tej sprzed czasu gdy rozczarowało ją życie, dorosłość, inni ludzie,, a najbardziej Ona sama i jej słabości.
Która porzuciła po drodze 90% swoich małych i większych marzeń, bo po prostu straciła do nich serce i nadzieję w ich spełnienie.
Która patrząc na to co osiągnęła czuła dumę i satysfakcję i nie zadawała sobie pytań w stylu "A co jeśli limit szczęścia już wyczerpałam?"

Dziwny jakiś ten wpis. Pisany na szybko.  Ale wczoraj pewna osoba powiedziała mi, że dla dobra zdrowia nie powinnam w sobie niczego dusić. Więc piszę. I opublikuje mimo wszystko.Z nadzieją, że choć trochę rozplączę nieszczęsne kabelki w głowie. I że mi to pomoże.
Mam obawy, jak kto odbierze ten wpis. Nie chce wyjść na totalnego egoistę, który nie widzi tego co dobre. Nie chcę nikogo kto tu wchodzi zamulać, ani martwić. To po prostu słabszy dzień. Kolejny z wielu. Wiem, że się podniosę. Pisanie tutaj to dla mnie najlepsza terapia. Zdecydowanie. W dodatku wiem jak cudowni są moi czytacze i nie jeden słabszy dzień ze mną przeszli. :*
Byle do wiosny (prawdziwej!! nie tej na dzień, czy dwa ;) ). I byle do przodu... Jak zwykle ;)
Wrócę tu do Was! W zdecydowanie lepszym humorze! <3